Nazywam się Łukasz.Mam 23 lata.Jestem uzależniony od amfetaminy.Obecnie jestem w terapii ORR Monar.Jestem trzeżwy 14 m-c Postaram się systematycznie odwiedzać forum i słuzyć pomocą oraz wiedzą.Dziękuje1

Witaj Łukasz i trzymaj tak dalej

---

człowiek musi znacznie mniej, niż wydaje mu się, że musi
i może znacznie więcej, niż wydaje mu się, że może...

Witamy. Przyda się tu powiew świeżości i mądre słowo człowieka, który wie, o czym pisze.

14 miesięcy? Dobry początek

---

Witam:Magnola i Karo
Napiszę coś więcej o sobie.Swoja przygodę z narkotykami rozpoczołem w wieku 18 lat,oczywiście od marychy.Imponowało mi to było fajnie i tak dalej koledzy imprezy i zaczeła się amfetamina która pogrążyła mnie zupełnie.W domu byłem gościem tylko osiedle bujanki po mieście zaczołem opuszcza szkołę.Przełomem w moim życiu była choroba nowotworowa mamy która zmarła i zostałem sam z bratem i ojcem.Po tych wydarzeniach obiecałem sam sobie ze przestane brać,zacznę normalnie żyć,pracować itd.I tak było,nawet całkiem dobrze mi szło.Poznałem fajną dziewczynę w której się zakochałem która wypełniała cały mój wolny czas po pracy.I tak to trwało ok 7 miesięcy az pewnego pięknego dnia brat cioteczny dał mi troche zioła.I tak sie zaczeło wszystko od nowa.Stare numery dilerów których sie pozbyłem nagle się znalazły,nawet się nie obejrzałem a już waliłem po nosie dwa razy wiecej niz wcześniej.Nagle okazało sie ze nic nie jest ważne a napewno nie moja dziewczyna w której nagle sie odkochałem i zerwałem kontakt ot tak nagle.Po co najmniej półrocznym maratonie wygladałem i czułem sie jak szmata.Znajomi sie ode mnie odwrócili zaczołem sie zadłuzać to po ludziach to w bankach,sprzedałem nawet samochód który poszedł na fete i maszyny. I przełomem była szczera rozmowa z ojcem który od mojego przyjaciela dowiedział sie o moim problemie.Normalnie na spokojnie wytłumaczył mi ze musze cos z tym zrobić.Zrozumiałem wtedy ze sam nie dam rady zerwać.Zwróciłem sie do centum uzaleznień w moim mieście o pomoc,która otrzymałem w postaci adresu do osrodka Monar.Niewiele myslac spakowałem sie i na drugi dzień byłem w ośrodku.A teraz po tych 14 m-c uważam ta decyzje za najtrafniejsza jaka podjołem w życiu.Jestem narkomanem i musze jeszcze wiele pracy i wysiłku włozyć w to by wyjść z nałogu,ale jetem na dobrej drodze
Nie wiem czy w dobrym miejscu piszę ale musiałem troche o sobie napisać i z kimś sie podzielić tymi doświadczeniami.Fajnie że jest takie forum....

W dobrym, witamy się tu w końcu i poznajemy ;)

Fajnie się czyta tego typu historie. Są dobrym przykładem dla ludzi, którzy wiecznie stają okoniem z nieśmiertelną frazą "nie da się". Da się, tylko potrzeba dużo czasu i jeszcze więcej pracy nad sobą. Jeden błąd nie przkreśla może wszystkiego, ale bardzo wiele. Szkoda, że task mało osób o tym mówi.

---

Bardzo dziekuję za te miłe słowa które budują mnie i mobilizują jako ze mamy wakacje,dużo czasu wolnego to poszperam i poczytam tutaj trochę.

"Niewiele myslac spakowałem sie i na drugi dzień byłem w ośrodku.A teraz po tych 14 m-c uważam ta decyzje za najtrafniejsza jaka podjołem w życiu.Jestem narkomanem i musze jeszcze wiele pracy i wysiłku włozyć w to by wyjść z nałogu,ale jetem na dobrej drodze."

Super podejście, bo wiele osób po ośrodkach z jakichś przyczyn myśli, że to wystarczy, że są "wyleczeni", że nie muszą nic dalej robić w kierunku trzeźwienia, że kontakt terapeutyczny nawet raz na czas w poradni im nie potrzebny i... często rozjeżdżają się prędzej czy później niestety. Fajnie, że jest więcej ludzi, którzy chcą mówić o tym, że jednak da się

---

człowiek musi znacznie mniej, niż wydaje mu się, że musi
i może znacznie więcej, niż wydaje mu się, że może...

Witaj, super że jesteś i że dalej masz zamiar nad sobą pracować. Wielu sił życzę i wiele miłości oraz pogody ducha - Józef



napisany przez: jozefaa, 11-08-2011 - 18:28

Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali
Jan Paweł II, częstochowa, 18.VI.1983

Nie potrafi przebaczyć innym, kto sam nie zaznał przebaczenia.
Jan Paweł II, Z przemówienia do młodzieży, Watykan, 1999 r.

bo z narkomania to taka choroba z której można wyjść,tylko jest cholernie trudno,ale da sie,mam naoczny przykład ludzi tj neofitów którzy nawiedzaj nasz ośrodek i sa szcześliwi,mają rodziny i takie tam.A mówią ze narkusom słońce nie świeci