Hmmmm i stalo sie... od miesiaca bierze i przyznal mi sie w sobote... bardzo bal sie mnie stracic i dlatego tak dlugo zwlekal.. poczul sie za bardzo pewny siebie... powiedzial rowniez o tym rodzinie... po 3 dniach zawiezlismy go do srodka na rok... zegnajac sie plakalam i ze smutku i ze szczescia, ze znajduje sie w odpowiednim miejscu... teraz zostalo mi tylko wierzyc, ze wyjdzie na prosta... kiedys byl w Wandzinie na odwyku i znow musial wrozic do dalszego leczenia 1,5 abstynecji mial... bylam glupia i slepa... ale kocham go i jezeli ukonczy leczenie zostane przy nim... teraz tylko musze sie wziazc za siebie znalezc prace (ucze sie) i bede miala zajecie, ale tez bede chodzic na terapie, bo wiem ze jest mi potrzebna.

Z całego serca życzę Ci powodzenia i podziwiam Twoją wytrwałość. Wiem jakie to ciężkie!
Ciesz się, że On zdecydował się walczyć o siebie... Nie każdy dokonuje takiego wyboru.

---

[color=blue] "Umiera się na wiele sposobów: z miłości, z tęsknoty, z rozpaczy, ze zmęczenia, z nudów, ze strachu. Nie dlatego, by przestać żyć, lecz po to, by żyć inaczej."

[/color]

Trzymam kciuki za Ciebie i za niego Wiem jak jest ciezko Pozdrawiam

"Lepiej zginąć jak jastrząb niż żyć jak kurczak"

Dziekuje. Dzis pierwsza noc bez niego...(mieszkamy razem) ale nie dopuszczam mysli, ze jest mi zle i smutno. Che byc silna! pierwsze dni sa najgorsze ale wiem, ze z czasem bedzie mi latwiej. Teraz mamy duzo czasu by pomyslec nad swoim zyciem.

Kruszyna podjęcie decyzji o ośrodku było bardzo dobrym posunięciem:) Choć na pewno nie bedzie łatwo, przetrwasz to wszystko, zajmij sie teraz sobą, Twój chłopak będzie miał opiekę, Ty musisz zadbać o siebie sama...musisz być silna...ja życzę Ci wszystkiego co najlepsze, abyś znalazła spokój i odzyskała harmonię...nie poddawaj się, będzie dobrze, zobaczysz tulę ciepło

[color=green]To była najlepsza decyzja jaką mógł podjąć! Przyjmij,że owszem, będzie ciężko - ale przede wszystkim dobrze, wszystko będzie powoli szło we właściwym kierunku.
Pozdrawiam ciepło i trzymam kciuki, łepek do góry [/color]

Nie jesteś głupia...jakoś tak często mamy tendencję do przegapiania sygnałów zbliżającej się "katastrofy" (zwłaszcza gdy jest to bliska nam osoba)...zresztą to nie ty jesteś od pilnowania jego abstynencji...a co do uczuć to dlaczego nie pozwolisz sobie na ten smutek? Przecież to naturalne w Twojej sytuacji...pozwól sobie na niego, ale też działaj (dokładnie tak jak zamierzasz)...trzymam kciuki za Was oboje



napisany przez: Baśka, 27-09-2007 - 09:48

---

"Człowiek ma prawo patrzeć na drugiego z góry tylko wówczas, kiedy chce mu pomóc, aby się podniósł" Gabriel Garcia Marquez
[IMG]http://img219.imageshack.us/img219/3504/eyes2qc3kz4di5.jpg[/IMG]

Dziś mam ciezki dzien i dzis czuje taka wielka zlosc na niego...wybaczylam mu ale nie potafie zapomniec... strasznie mi zle... ale wiem, ze jutro bedzie lepiej, to chwila zalamania... boje sie, ze nie przetrwa (jednego leczenia nie ukonczyl wyszedl miesiac przed zakonczeniem terpaii bo nie wytrzymal psychicznie), ze bede musiala zapomniec o nim... ale jak to sie mowi sile do walki daje chcec do wygrywania (jego slowa)

Kruszynko.....ty wiesz co ja o tym myślę. Pamiętaj, jesteśmy z Tobą :)

Podpisuję się pod postem Sowy Pamiętaj jesteśmy z tobą

"Lepiej zginąć jak jastrząb niż żyć jak kurczak"

Zadbaj o siebie i jak pisałaś idź na terapię do poradni dla rodzin narkomanów. Tam znajdziesz pomoc. W końcu dojrzeje do leczenia i je ukończy, trzeba mieć nadzieję. Dbaj teraz o siebie, będzie dobrze. |nic lepszego nie mógł zrobić jak wrócić do ośrodka. Spokoju i cierpliwości życzę Wam obojgu.

Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali
Jan Paweł II, częstochowa, 18.VI.1983

Nie potrafi przebaczyć innym, kto sam nie zaznał przebaczenia.
Jan Paweł II, Z przemówienia do młodzieży, Watykan, 1999 r.

Dziekuje jozefie. teraz wiem, ze powinien wtedy chodzic na terapie...:( jego mama wczoraj byla pierwszy raz na terapii....bardzo sie ciesze, bo martwie sie i tez o nia. Pamietam jak go bronila... jak mowilam, ze on napewno chodzi do pracy i napewno nic nie kombinuje... tak go bronilam... oszukal nas wszystkich! on ma problemy ze soba... nie mowie tu o jego chorobie ale teraz wiem, ze jest strasznie zaklamany a nadal go kocham i wierze, ze wszystko sie odmienii, ale boje sie! Teraz nie mam ochoty nawet jego widziec... musi poprostu zleciec troszke czasu... ale ogolnie jestem optymistycznie nastawiona a nigdy taka nie bylam. Boje sie tej pewnosci siebie, bo moge sie zawiesc... i dlatego nastawiona jestem tez na to, ze pewnego dnia nie ukonczy terapii do konca... coz... cokolwiek sie stanie ja sie nie zatrzymam tylko bede szla przed siebie :) pozdrawiam

[color=green]Popieram moich przedmówców. Idź na terapie. Zadbaj teraz o siebie.... i daj sobie czas. Pozdrawiam ciepło :)[/color]

A ja jestem malo optymistycznie nastawiona....MOj ukochany wrocil po pol roku w osrodku....do zacpania wystarczylo mu dwa tygodnie.....optymistycznie patrzac. Najgorsze jest to ze tym razem bylam pewno ze sie uda. A ze z drugiej strony widzialm jak z dnia na dzien rzuca w zapomnienie zasady z ośrodka. Cholera, naprawde wydawalo mi sie ze sie zmienil... Moze to ja tak fatalnie na Niego dzialam. Juz sama nie wiem. Nie mam juz na to sil a nawet nie potrafie go znienawidzic. Nie wiem jak można przestac kochac. Wiem natomisat ze już nie potrafie czekac kiedy opamieta sie tym razem. Czy sie opamieta, czy mowi prawde czy nie. Chcalabym sie rozpłynąć i nic nie czuc.

Bo prawda jest taka,że "Armagedon przetrwa 1 na 100" I chodzi o to by być własnie tym 1 na 100

"Lepiej zginąć jak jastrząb niż żyć jak kurczak"