Żaden problem nie jest śmieszny, ja mogę sobie żartować, szydzić i robię to też odnośnie moich problemów, mogę wyrażać pewne rzeczy dosadnie czy z przymrużeniem oka, nie raz mogę nie rozumieć, bo nikt nikomu w głowę nie wejdzie, ale to nie znaczy, że mam uważać jakiś problem za śmieszny i niepoważny. No chyba że ktoś 10 raz krzyczy do mnie żeby mu pomoc bo brał przez 3 tygodnie sterydy i jak twierdzi martwi się o swoje zdrowie, a po mojej radzie "jeśli nie bierzesz to nic ci nie będzie, ale jeśli masz jakieś objawy zdrowotne które podejrzewasz że mogą być związane z tym że brałeś, zgłoś się do lekarza, przedstaw sytuację i objawy i zrób badania" delikwent wraca pod innym nickiem i zaczyna ten sam temat od nowa jak zacięta płyta jakby 10 razy nie słyszał co do niego mówię, albo nie pamiętał że ze mną gadał - to przestaję brać takie krzyki na poważnie, bo odnoszę wrażenie, że to jakiś żart i ktoś sobie ze mnie jaja robi, bo co ja mogę więcej niż powiedzieć to co powiedziałam.
P.S.
A ludzie nie są tolerancyjni i ich wiedza jest ograniczona, często albo boją się i najchętniej wypędzili by z bloku np. sąsiada który ma HIV czy narkomana, albo wyśmiewają się z przypadłości, których nie rozumieją (np. fobia społeczna mojego przyjaciela), i z którymi nie zetknęli się bezpośrednio w swoim życiu. Przecież nawet dzieciaki w przedszkolu wyśmiewają się z inności swoich rówieśników i odrzucają niektóre osoby jeśli nie są odpowiednio nie ukierunkowane przez wychowawców czy rodziców. Wiec nic w tym dziwnego.

---

człowiek musi znacznie mniej, niż wydaje mu się, że musi
i może znacznie więcej, niż wydaje mu się, że może...

tak tomek bo nie raz sie z tym spotkalam ale ja mam na szczescie kolo siebie wspaniale osoby ktore nie banalizuja moich problemow i dzieki nim ja daje sobie jakos rade. wiesz najgorsze jest sie poddac i nic nie robic. wiesz ja zeby to przezwyciezyc robie rozne rzeczy ktorych normalnie bym nie zrobila myslac o tym. ja poprostu jestem dobrej wiary. wiesz wszyscy nazywaja mnie pesymistka a ja zwyczajnie w swiecie jestem realista i nikt nie moze mi zabronic byc tym kim jestem- moze poprostu sprobujmy siebie zaakceptowac bo ja jestem do tego stopnia tolerancyjna i nie znam bardziej tolerancyjnej osoby.

magnola: ja tez dopuki nie wiedzialam wiecej np o narkomani kilka lat temu nie wyobrazalam sobie gadania z narkomanem i nie spodziewalam sie ze teraz to bedzie sens mojego zycia.ja jestem teraz inna i moze tylko trzeba uswiadomic innych bo ja wiem po sobie. dla mnie teraz to jest cos co nie mozna uznac za jakies tam nawet nie wiem co.....
pozdro!!!

jak cos to ten anonim to ja weronka;) tu male problemy( u mnie to normalne...)