Witam!
Muszę się z Wami podzielić wielką radością! Byłam ostatnio u M w ośrodku...Zobaczyłam go pierwszy raz po 3 miesiącach...Choć jestem z nim w ciągłym kontakcie telefoniczno-listowym i odebrałam już pewne symptomy zmian, to i tak przeżyłam szok...: zupełnie inna twarz, oczy, sylwetka, zachowanie..., wszystko...Miał kryzys po 2 mies. A teraz...Sama radość we mnie...Aż boję się zapeszyć...Ogromnie jestem szczęśliwa....



napisany przez: margola, 12-09-2006 - 22:10




"Nic tak nie niszczy człowieka, jak brak miłości..."

Ja czytając to co napisałaś też jestem przepełniony radością. Napawaj się szczęściem i promieniuj radością z tego szczęścia płynącą to piękne- warto było czekać prawda?

Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali
Jan Paweł II, częstochowa, 18.VI.1983

Nie potrafi przebaczyć innym, kto sam nie zaznał przebaczenia.
Jan Paweł II, Z przemówienia do młodzieży, Watykan, 1999 r.

Tez bym chciala miec te trzy miesiace oczekiwania juz za soba jak narazie minal dopiero niecaly miesiac a moj T. nawet jeszcze nie moze do mnie pisac listow... co dopiero dzwonic. Margolu, mam nadzieje, ze bede tak samo szczesliwa jak Ty jak juz go zobacze i nie bede mogla go poznac to musi byc naprawde WIELKA radosc!!!

Ja mam za sobą 10 mcy pobytu męza w osrodku i życzę Wam wytrwałości i siły bo to bardzo potrzebne jest Wielką radość zostawiłam sobie na koniec leczenia Pozdrawiam.

Nie tylko wielkie, spektakularne, długo oczekiwane sukcesy dają wielką radość...Ja cieszę się każdym sukcesikiem, krokiem do przodu, choćby malutkim...I mnóstwo we mnie wiary...To wszystko daje mi siłę...Anabell, Krebos, życzę Wam wielkiej siły i - tak długo oczekiwanej- wielkiej radości...Pozdrawiam




"Nic tak nie niszczy człowieka, jak brak miłości..."

To nie tak,że nie cieszę sie z drobnych sukcesów.Mówiłam wyłacznie o terapii.Podczas pobytu meża w osrodku nauczyłam się,że takie emocje z wielkim szczęsciem szybko przemieniają się w rozczarowania.Uczę się żyć sama.Jak mówią terapeuci,mam byc przygotowana na życie gdy on nie wróci już,a nawet umrze bo to śmiertelna choroba jest.Stąd moje słowa Margola.Przekonałam się o tym bo nie było mnie cztery miesiace w osrodku i zostalao tylko kilka znajomych osób z 46.A wiem ,że niektóre osoby które opusciły osrodek juz nie zyją.Stad moja powściagliwość.Wierzę,ale ukladam życie inaczej już.Pozdrawiam.




napisany przez: krebos, 23-09-2006 - 23:20