juz jutro jedzie do nastepnego osrodka. to wszystko tak szybko sie dzieje. ale to chyba dobrze...
ten osrodek jest prawie na drugim koncu Polski, ale trudno, ciesze sie ze sie bedzie leczyl, niewazne czy bedzie blisko. chociaz tesknie za nim na sama mysl, ze nie wiadomo jak dlugo nie bede sie z nim widziec. nie wiadomo czy bedziemy mogli rozmawiac przez tel., mozliwe ze pozostana tylko listy...
tak bardzo bym chciala zeby to wszystko dobrze sie skonczylo... najgorsze jest uczucie bezsilnosci. bo co ja moge zrobic? wszystko zalezy od niego. ale jezeli to sie skonczy zle to on najwiecej na tym straci, ale ja rowniez bede cierpiala. teraz to wiem bo wiem jak bardzo przezylam cala ta historie jego problemow w poprzednim osrodku...

Pandora, taką rozłąkę i takie uczucia przeżywa większość tych co "zostają w niepewności" a leczyć jadą się dzieci, rodzice, żony, mężowie i każdemu jest trudno w takiej sytuacji, tak wygląda zaangażowanie emocjonalne, może przydałoby się trochę dystansu o który tak trudno i jeśli w ogóle się go "nabywa" to z czasem

---

człowiek musi znacznie mniej, niż wydaje mu się, że musi
i może znacznie więcej, niż wydaje mu się, że może...

na pewno dystans by sie przydal. ale juz za pozno. ja staralam sie nie dopuscic do tego zeby ten dystans zniknal odkad J. poznalam. myslalam caly czas ze panuje nad sytuacja, ale jak sie teraz okazalo nie udalo mi sie. a stworzenie dystansu kiedy go nie ma jest trudniejsze niz zachowanie go gdy juz jest. tesknic bede na pewno, ale mam nadzieje, ze J. juz nie da mi powodow do cierpienia.

Myslę,że to już czas i na Ciebie,w sensie żeby pomyśleć o sobie i poszukać gdzieś wsparcia.To waże,bo bedzie Ci łatwiej przyjmować to co zdarzy sie w przyszlości,ten dystans właśnie o którym mowa powyżej.Ty powinnaś życ dalej swoim życiem
Zostawiłam Ci wiadomość na priv.Pozdrawiam.